Bartosz Sobanek

Dzisiaj nie będzie fotograficznie. Będzie o sprawie, która bulwersowała mnie od samego początku.
     Cztery lata temu w południowo — wschodnim Afganistanie, w miejscowości Nangar Khel polski patrol z ramienia ISAF otworzył ogień w kierunku prowizorycznych stanowisk talibów. Niestety, wojsko oślepione przez niekompetentnych i krótkowzrocznych polityków (populistyczna i zacietrzewiona polityka imć Macierewicza), którzy pozbawili nasze wojsko wywiadu i kontrwywiadu stojących na wysokim poziomie. Fakt niedokładnego rozpoznania sprawił, że część z wystrzelonych granatów spadło na wioskę, gdzie zginęło sześć osób a kolejne trzy zostało ranne. Do tego należy dołożyć sprawę jakości broni i amunicji (osiemset metrowe zbaczanie z pierwotnego toru lotu), którymi dysponuje nasza, niedofinansowana armia.
     Od razu w Polsce rozległy się krzyki, że to zbrodnia wojenna, celowe działanie i przestępstwo. Dla mnie największym draństwem jest gdy na polityczne żądanie zbiera się haki na nowo powstałą służbę. Zastanawia mnie jak wielkim trzeba być hipokrytą, by wysyłać ludzi na wojnę (podkreślam wojnę, a nie „misję pokojową” jak eufemistycznie określają polityczne jadaczki), w której żołnierz nigdy nie wie z której strony padną strzały. W jednej chwili mają do czynienia z bojownikami, którzy kilka chwil później odkładają karabiny i już są cywilami. Chyba ci krzykacze woleliby widzieć Polaków wracających do kraju w trumnach. Jak można sprawić, by żołnierz wysłany na tereny walk, obawia się otworzyć ogień gdyż na plecach czuje oddech prokuratury? Jak można porównywać walki z partyzantami i nieuniknione ofiary do masakry My Lai? Jak można tak haniebnie potraktować żołnierzy polskich, stawiając ich w roli zwykłych bandytów?
     Dzisiaj poczułem ulgę. Przed niezawisłym sądem sprawa została rozwiązana. Siedmiu żołnierzy zostało uniewinnionych. Cieszę się, że Polska potrafiła zmierzyć się z takim problemem i sprawa została doprowadzona do końca w majestacie prawa.
     Z drugiej strony zastanawia mnie fakt utraty wiarygodności Polski w oczach sojuszników, odcięcie od pełnych danych wywiadowczych i wyrzucenie poza pierwszy krąg informacyjny. Wszystko z powodu jednego człowieka ze śmieszną kozią bródką.

A przy okazji — jak ma się ten nieszczęśliwy zbieg okoliczności do jawnego i usankcjonowanego przez laureata Pokojowej Nagrody Nobla morderstwa? Tutaj pieski już nie szczekają.

     Zawsze patrzyłem z zachwytem pomieszanym z nutką zazdrości na zdjęcia krajobrazowe, na których mgła gra rolę pierwszoplanową. Przez te kilka lat, w trakcie których Fotografia towarzyszyła mi codziennie, nie miałem okazji zobaczyć tego gęstego mleka otulającego wszystko z zasięgu wzroku, wytłumiającego dźwięki. Aż do ostatniej wizyty na Wyspie Sobieszewskiej. Tuż przed iczkowymi warsztatami mleko rozlało się nad korytem Martwej Wisły. Mimo, że czas gonił nie mogłem się powstrzymać by nie pstryknąć kilku zdjęć...
I nadal uważam, że krajobraz jest najtrudniejszym tematem w Fotografii. I z jeszcze większym szacunkiem patrzę na tego typu prace.

     Ostatnia wizyta w Indiach nie zaowocowała wieloma zdjęciami. Nie taki był jej zamysł. Niestety ilość fotograficznych „plonów” została mocno ograniczona starymi filmami, które spakowałem na wyjazd oraz kilkoma błędami w wywołaniu klisz. Ale o tym już było (tu i tu). W każdym razie z szuflady wyciągnąłem jeszcze kilka zdjęć. I po kilku godzinach plamkowania udało mi się doprowadzić je do postaci umożliwiającej prezentację na blogu.

     Ponieważ rower wylądował w serwisie, udało mi się wygospodarować trochę czasu by przejrzeć stare zdjęcia z Indii. I musiałem trafić na temat, który mnie wciągnął całkowicie i pojawiał się na bloku wielokrotnie — kushti. Tym razem mały zapaśniczy „backstage”. Starałem się na zdjęciach pokazać całokształt życia w akharach a przygotowywanie posiłków jest bardzo ważnym rytuałem. Rozcieranie migdałów, przygotowywanie ciasta na ćapati (chapati) jest ważnym elementem każdego dnia zapaśników.      Tak sobie myślę, że mimo, że zdjęć kushti powstało już wiele, to dla mnie nadal nie jest to zamknięty temat. Niestety wyjazd (bilet lotniczy) do najtańszych nie należy i nie mogę pozwolić sobie na to, by znów wybrać się do Indii...

     Dwie klatki z długiego weekendu w Kudowie Zdroju. Taki mały fotograficzny powrót do źródeł — na spacer po tym sennym miasteczku zabrałem analogowy mały obrazek. I fotografowanie nim sprawiło mi masę frajdy.Chciałbym w tym roku wrócić tam z rowerem. I pobić rekord swój prędkości w zjeździe. W końcu 78km/h to wcale nie jest tak dużo.