Bartosz Sobanek

     8 godzin temu wakacje się skończyły. Trzeba było wrócić do rzeczywistości nieskończenie dalekiej od tej, która otaczała mnie przez ostatnie trzy tygodnie. Rzeczywistości, na która nie sposób się przygotować.
     Chciałem by ten wpis był suchy, tylko informujący, że jestem, że już niedługo pojawią się zdjęcia z wyjazdu. Chyba nie potrafię. Wciąż mam przed oczami to jedyne uczucie, które mną zawładnęło gdy poczułem zapach Delhi. Chociaż nie, to uczucie pojawiło się już wcześniej, gdy na lotnisku w Helsinkach zobaczyłem tłumy Sikhów — forpocztę cywilizacji, do której zmierzałem. Brodaci mężczyźni w turbanach, kobiety pozawijane w koce — reprezentujących moim zdaniem elitę swojego narodu. Statystycznie bogatsi i lepiej wykształceni od reszty hindusów.
     Po sześciu godzinach lotu (między innymi nad oszałamiającymi górami Afganistanu) uderzenie rozgrzanego, mimo późnej pory, wypełnionego mieszanką nieznanych aromatów powietrza.
     Szaleńcza jazda zdezelowaną taksówka (okazało się, że był to osławiony Ambasador — po kilkunastu dniach stał się synonimem luksusu) ulicami New Delhi w kierunku najbardziej turystycznej dzielnicy stolicy Indii.
     Pahar Ganj, Main Bazar. Hotelowe centrum dla całej rzeszy backpackersów — ciemny wąwóz o bezkształtnych ścianach. Wyłaniające się z tej ciemności, wydobywane światłami samochodu (okazało się to ewenementem, że światła były w ogóle włączone!) owinięte w łachmany postacie śpiące na poboczu. Ludzie leżący na ziemi, na tylnych siedzeniach riksz, między budami, które rano okażą się sklepikami. Masa bezpańskich psów, krowy. Upał i wilgotność zapierające dech w piersiach. I wypełniająca nozdrza feeria zapachów.
     Później, za każdym razem szukałem tego pierwszego, mocnego wrażenia. Tego labiryntu, wąwozu, tego uderzenia biedy i przerażającej gromady ludzkiej. Bezskutecznie. Pod koniec pobytu cichy i spokojny Pahar Ganj stanowił miły odpoczynek...
     Przed przyjazdem myślałem, że jestem przygotowany i odporny, że ten kraj, to miasto nie zrobią na mnie tak porażającego wrażenia. Myliłem się. Na Indie nie można się przygotować. Ale ten początkowy szok, który, co zdaje się być wręcz niemożliwe, spotęgował się w Agrze i Varanasi, przemienił się w fascynację. Nie w miłość, bo tego jakże innego od europejskich krajów pokochać nie potrafiłem, lecz w czystą ciekawość nowego i fascynację.

PS

     Jako, że z założenia miał być to blog o Fotografii postanowiłem uzupełnić relacje o kilka spostrzeżeń:

• Zabrałem zbyt wiele sprzętu foto — 5d z trzema szkłami i do tego Bronica to zdecydowanie zbyt wiele! Następny wyjazd mam zamiar oprzeć tylko na jednym aparacie
• Nawet końcówka monsunu bije na głowę każdy deszcz występujący w naszej strefie klimatycznej. Przemakają plecaki, kurtki. Aparaty zamakają i przestają działać. Tylko worek foliowy może uchronić je przed zniszczeniem.
• Canon 5d Mark II z eLkami jest wodoszczelny. Bronica i Holga niestety już nie.
• Databank na zdjęcia z cyfry jest cudownym urządzeniem — wkrótce sklecę moje wrażenia z użytkowania go w postaci małego testu.
• Miejsca na dysku/karcie oraz filmów nigdy zbyt wiele!

Na chwilę obecna tyle — dłuższą relację wraz ze zdjęciami postaram się przedstawić Wam jak najszybciej.