Sometimes a photograph captures reality. Sometimes a photograph captures the imagination. Ultimately, a photograph simply captures a moment in time. And then, . . . it lives forever. gdzieś przeczytane
Sometimes a photograph captures reality. Sometimes a photograph captures the imagination. Ultimately, a photograph simply captures a moment in time. And then, . . . it lives forever. gdzieś przeczytane
Ale...
o co chodzi?
„Nie tworzę prac wybitnych, mam świadomość własnej niedoskonałości i popełnianych błędów, nie oczekuję więc pochwał i wysokich not. Wystawiam fotografie. Chcę podzielić się swoim spojrzeniem na Świat i cieszyć radością innych z ich oglądania. Życzę sobie stałego twórczego niezadowolenia z wykonanych zdjęć. Dlaczego? Bo tylko ono jest gwarancją robienia coraz lepszych.”
Kurcze... Jeszcze nigdy nie miałem tak długiej przerwy od fotografowania... I mimo, że głowę mam pełną pomysłów to z wielu, mniej lub bardziej poważnych powodów, nie zabieram się za wcielanie ich w życie. Dzisiaj, tak aby się przypomnieć tym, którzy jeszcze tutaj zaglądają, zamieszczam zdjęcie sprzed dwóch lat. Zwykły, prosty portret.
PS Czy ktoś z Was ma może doświadczenie z kalibracją monitorów szerokogamutowych? Mam straszne problemy z okiełznaniem kolorystyki Eizo s2243w. I chyba dojrzałem do zakupu kalibratora — ale na co się zdecydować? I czy ktoś z Was miałby ochotę pomóc z kalibrowaniem kilku profili (sRGB, AdobeRGB)?
Ponieważ wena chyba trwale mnie opuściła postanowiłem przeglądnąć stare skany. I trafiłem na trzy zdjęcia z Varanasi, którymi chciałem się z Wami podzielić. Zdjęcie jednego z dzieciaków pojawiło się już we wpisie Chłopiec z Varanasi. Miłego oglądania — ja tymczasem idę szukac weny w albumie Magnum Contact Sheets.
I znów wracam do mojej ulubionej serii indyjskich zapaśników — kushti. Jest to jedno z pierwszych zdjęć jakie zrobiłem w akharze w Varanasi. Uzmysławia mi jak bardzo teksnię za tamtym krajem, jak bardzo chciałbym mieć możliwość by znów tam pojechać. Dziesiątki miejsc do odwiedzenia, plany fotograficzne, szkice kadrów zdjęć, których jeszcze nie miałem okazji zrobić. To wszystko siedzi gdzieś głęboko w mojej głowie i czeka na to, bym mógł te wszystkie marzenia zrealizować.
Gdy na zewnątrz szaro, deszczowo i chłodno postanowiłem na chwilę wrócić do wakacyjnego wypadu na polsko — czeskie pogranicze. I do miejsca, które w przyszłym roku będę chciał zdobyć na rowerze — szczytu Pradziada (1491 m n.p.m.).
Dzisiaj skan z jakiejś zapomnianej kliszy. Kurcze, zima się jeszcze nie zaczęła a ja już tęsknię za ciepłem i otaczającą mnie zielenią liści... Ale coż — jeszcze tylko sześć miesięcy i znów będzie fajnie...
Kontakt
2012 (1)
Luty (1)
