Bartosz Sobanek

     Kurcze... Jeszcze nigdy nie miałem tak długiej przerwy od fotografowania... I mimo, że głowę mam pełną pomysłów to z wielu, mniej lub bardziej poważnych powodów, nie zabieram się za wcielanie ich w życie.
Dzisiaj, tak aby się przypomnieć tym, którzy jeszcze tutaj zaglądają, zamieszczam zdjęcie sprzed dwóch lat. Zwykły, prosty portret.PS
     Czy ktoś z Was ma może doświadczenie z kalibracją monitorów szerokogamutowych? Mam straszne problemy z okiełznaniem kolorystyki Eizo s2243w. I chyba dojrzałem do zakupu kalibratora — ale na co się zdecydować? I czy ktoś z Was miałby ochotę pomóc z kalibrowaniem kilku profili (sRGB, AdobeRGB)?

     Tak mnie wzięło na wspominki i przeglądanie starych skanów... I jako, że nic ostatnio nie robię (w sensie Fotografii — bo jeśli chodzi o całą resztę to robię wręcz zbyt wiele) postanowiłem pokazać Wam portret, zrobiony późnym wieczorem ostatniego dnia pobytu w Fort Kochi.     Za każdym rzem, gdy przeglądam zdjęcia z Indii aż mnie coś ściska — chciałbym móc znów tam pojechać. Choćby na głupie dwa tygodnie...
Jeżeli komuś spodobał się ten zestaw to zapraszam do wpisu Portret podróży w FineLife!! lub po prostu do archiwum bloga...

A teraz małe ogłoszenie:

CZY MA KTOŚ OCHOTĘ NA PORTRET?
KWADRATOWY. W CZERNI I BIELI???
Jeśli tak to poproszę o kontakt.

     Ciąg dalszy archiwum... Tym razem zdjęcie zrobione dokładnie dwa lata temu na „wizytówce Warszawy” — ulicy Chmielnej. Pamiętam, że szukałem manekinów, które chociaż w niewielkim stopniu przypominałyby te, które sfotografowałem w Lozannie (zdjęcia pokazywałem we wpisach: „Z szuflady. Manekiny.” i „Z szuflady. Manekiny - cd.”). Ale w przeciwieństwie do Lozanny, gdy tylko ustawiłem się z aparatem wycelowanym w brudną szybę, pojawiła się bardzo ważna pani „menadżer” krzycząc głośno, że nie wolno fotografować tej wspaniałej instalacji. Jak gdyby ktoś chciał skopiować to wiekopomne dzieło. Odpuściłem wtedy. Nie przepychałem się. Nie było sensu. Jednak pozostał niesmak — zakazy fotografowania (niezgodne z prawem, podkreślam) pojawiają sie coraz częściej. W coraz bardziej licznych miejscach.
A z drugiej strony — i tak nie foce...

     Wiem, wiem — nie sukienka ale „salwar kamiz”. Ale taki tytuł pasował mi do wpisu, gdyż w niewielkim stopniu nawiązuje do pewnego filmu, który ma już rangę kultowego (straszliwie wyświechtane jest już to słowo). I tak samo jak w rzeczonym filmie, ja również mam wrażenie, że te wszystkie odwiedzone miejsca były nierealne. Tak bardzo dalekie od znanego mi, codziennego świata. Szczególnie z perspektywy tak długiego czasu, jaki minął od mojej ostatniej wizyty w Indiach.