Sometimes a photograph captures reality. Sometimes a photograph captures the imagination. Ultimately, a photograph simply captures a moment in time. And then, . . . it lives forever. gdzieś przeczytane
Sometimes a photograph captures reality. Sometimes a photograph captures the imagination. Ultimately, a photograph simply captures a moment in time. And then, . . . it lives forever. gdzieś przeczytane
Ale...
o co chodzi?
„Nie tworzę prac wybitnych, mam świadomość własnej niedoskonałości i popełnianych błędów, nie oczekuję więc pochwał i wysokich not. Wystawiam fotografie. Chcę podzielić się swoim spojrzeniem na Świat i cieszyć radością innych z ich oglądania. Życzę sobie stałego twórczego niezadowolenia z wykonanych zdjęć. Dlaczego? Bo tylko ono jest gwarancją robienia coraz lepszych.”
I znów zdjęcia z szuflady. Zrobione na samym początku mojej zabawy z fotografią. Manekiny na wystawię jednego z domów mody w Lozannie były niezłą szkołą. Szkoła, która później zaowocowała ciekawą współpracą.
Zabawne było to, że gdy zacząłem robić zdjęcia zdałem sobie sprawę, że tak na prawdę to, co widzimy w kolorowych magazynach a co nazywane jest fotografią, ma z tą dziedziną sztuki niewiele wspólnego. Jest dziełem zdolnych grafików. Fotograf ma dostarczyć tylko półprodukt. Pamiętam, szczególnie pewną rozmowę, w której skomplementowano moje zdjęcia, podkreślając, że mają w sobie więcej życia, niż te, które przedstawiają prawdziwe modelki.
Czasami mam ochotę wrócić do takiego rodzaju fotografii — mody i portretu. Z całą otoczką: cierpliwymi, profesjonalnymi modelkami, stylistami rozumiejącymi pomysły, wizażem, ciekawymi planami i ludźmi, którzy potrzymają światło. By znów móc zobaczyć swoje zdjęcia przedstawione, chociażby w celach czysto komercyjnych, szerszej publiczności... Cóż, mogę tylko cicho, pod nosem zanucić sobie refren pewnej piosenki Kultu: Polska, mieszkam w Polsce... I położyć się spać, by jutro w pocie czoła powiększać dochód narodowy brutto... Ku chwale Korporacji!
W świecie kosmetyków nic już nie wygląda naturalnie, niektóre z tych manekinów przypominają do złudzenia prawdziwe kobiety.
Drugie zdjęcie w kolorze czarno/biało/szarym jest niesamowite :)
karolina
09 Lutego 2010 19:49
Mam ostatnio duże zaległości w odwiedzaniu Twojego bloga, ale ma to też swoje dobre strony - taka duża dawka pięknych zdjęć "odchamia" ;) Od razu człowiek lepszym się czuje :)
A tak na poważnie, to pierwsze zdjęcie zrobiło na mnie ogromne wrażenie.
archi
04 Marca 2010 23:29
bardzo lubię ten pomysł na zdjęcia. zastanawiasz się czy to jeszcze piękna kobieta, czy już sztuczny manekin?
dobra metafora współczesnych czasów, w których ludzie zazdroszczą urody manekinom i ciągle się photoshopują, botoxują, liftingują...
Kontakt
2010 (50)
Marzec (5)
