Powoli mija drugi rok pobytu w Warszawie. I coś się zmieniło w moim postrzeganiu Stolicy. Przestała drażnić, ale też nie sprawiła abym ją polubił. W pewnym sensie mi zobojętniała — nie zauważam jej gdy przez brudne szyby autobusu mijam kolejne ulice, nie widzę jej przeskakując kolejną kałużę w nierównym chodniku.
     Nie potrafię zachwycić się ogrodami BUWu, nową Starówką, licznymi parkami. Ale wszechobecny brud, chaos architektoniczny, reklamy wielkoformatowe przestały mnie bulwersować. Mijam socrealistyczne gmaszyska na MDM, mrówkowce na Ursynowie, sypiące się kamienice na Mokotowskiej. Obojętnym jest mi widok ze skarpy na wysokości Warszawianki, ciąg parków od Agrykoli do Mostu Poniatowskiego. Nie potrafię „identyfikować się” z Krakowskim Przedmieściem, Nowym Światem i Starym Miastem.
     Mieszkam tutaj. Ale to miasto mnie nie dotyczy.


PS
     Zdjęcie ilustrujące ten wpis jest typowym widokiem witającym przyjezdnych. Zaraz po opuszczeniu cuchnących kazamatów Dworca Centralnego. W samym centrum Stolicy, obok jej symbolu (pomijając fakt, iż symbol ten gwałci ją brutalnie) znajduje się jadłodajnia dla bezdomnych. Wizytówka w postaci zaniedbanego Placu Defilad — brudnej, zagraconej różnej maści budami, śmierdzącej moczem noclegowni dla bezdomnych.