Kurcze, mam problem. A wszystko bierze się z mojego podejścia do zdjęć cyfrowych. Ale po kolei.
Powoli zbliża się wystawa moich zdjęć kushti. A ja w dalszym ciągu nie potrafię zapanować nad ujednoliceniem kolorystyki i tonacji fotografii. Gorzej — część zdjęć widzę tylko w czerni i bieli, zaś niektóre fascynują mnie kolorem. Oczywiście całą winę zwalam na cyfrę, bo w analogu nie mam takich dylematów — robię zdjęcie, wywołuję, skanuję i mam gotowe. A w przypadku plików RAW zaczyna się kombinowanie. A może pobawić się krzywymi? Dotknąć saturacji? Podciągnąć kontrast? A może pobawić się krzywymi? Może poziomami? A co z saturacją? Po kilku minutach robię kilkanaście wersji tego samego zdjęcia, które różnią się także wydźwiękiem. I zaczyna się wybieranie, oglądanie, porównywanie... A przez to seria, która miała być spójna nie tylko tematycznie, zaczyna mi się „rozjeżdżać”...
Chyba na następny wyjazd zapakuję po prostu kilka rolek Provii i machnę ręką na cyfrę... Tylko, że jeśli chodzi o jakość zdjęć (ostrość, rozmiar ziarna, odwzorowanie kolorów, rozpiętość tonalna, reprodukcja detali) to canonowa cyfra zdecydowanie wygrywa z moimi ulubionymi slajdami... Ech...