Dawno, dawno temu miałem okazję zobaczyć negatywy i stykówki zdjęć Rene Burri. Jedną z wielu rzeczy, które mnie wtedy zafascynowały była możliwość obserwacji w jaki sposób ten wielki fotograf dochodził do danego ujęcia. To, że mogłem obserwować drogę jaką pokonywał, jak widział dany moment i jak zbliżał się do TEGO ujęcia.
Jednak w tych seriach, czasami dwóch, czasami aż sześciu fotografii widać dążenie do perfekcji, ciągłe dopracowywanie kadru.
     Moim zdaniem, ta umiejętność dążenia do perfekcji z każdym kolejnym ujęciem jest w pewnym stopniu cechą charakterystyczną Mistrzów. Dla mnie kolejne dodatkowe ujęcia to większy kłopot. Każda dodatkowa klatka to dylemat — to właśnie TA czy też jest inna, lepsza... Niestety zbyt często emocje, które towarzyszyły mi przy łapaniu danego ujęcia nie tyle utrudniają wybór, lecz wręcz czynią go niemożliwym...
     Postanowiłem pokazać Wam małą próbkę. Zdjęcia pochodzą z dwóch , wciąż „żywych” serii. Ułożone chronologicznie, rzecz jasna. Chciałbym poznać Wasze opinie na temat tych fotografii...


PS
     Zdjęcia te zostały zrobione na strasznie rozreklamowanym filmie — Kodak Tri-X320. Spróbowałem i po wymoczeniu filmów zarówno w d76 jak i w Tmax'ie już wiem — nie lubię sposobu w jaki ten rodzaj filmu rejestruje światło. Nie pasują mi uboga skala tonalna szarości, to że są one płaskie i nijakie. Neopan 400 rozpuścił mnie bogactwem tonów, wspaniałym i łatwym do kontrolowania kontrastem, doskonałą ostrością i małym ziarnem. I teraz już wiem, że nie zdradzą materiałów Fuji eksperymentując z innymi. Bo nawet jeśli eksperyment będzie ciekawy, to jednak w fotografii cenię sobie pewność i powtarzalność wyników.