Bartosz Sobanek

     Pierwsze dni wiosny. Dające nadzieję na następne. A zdjęcia? Z komórki. Pstryknięte na szybko gdzieś nad Bugiem.

     Nie wiem czy jest to zasługa zdjęć z poprzedniego wpisu, czy też lektury ostatniego tomu „Kacpra Ryxa” ale wróciłem do krakowskiej szuflady. Tym razem bardzo, bardzo głębokiej. Niemalże z samych początków mojej fotograficznej przygody. Pewnie część z Was zna już te zdjęcia z plfoto.
     Przeglądam stare zdjęcia i odnoszę wrażenie, że cofam się w umiejętności utrwalania obrazów. Kurcze, jednak trzeba wciąż robić zdjęcia, nie tylko by się doskonalić, ale również by nie spowodować regresu. A ten, niestety, ja zauważam...PS

     A teraz ponawiam pytanie:
Czy możecie polecić warszawski lab fotograficzny, w którym pracownicy znają się na swojej robocie, a właściciel nie oszczędza na chemii?

     Znowu zanurkowałem w szufladzie pełnej starych negatywów. Nie nurkowałem tak głęboko jak ostatnio — wyciągnięte na powierzchnie zdjęcia zostały zrobione we wrześniu minionego roku. Podczas bardzo miłego weekendu w Krakowie.
A skoro już wyciągnąłem te zdjęcia to postanowiłem spytać się Was

gdzie w Warszawie warto oddać do wywołania filmy kolorowe (zarówno slajdy jak i negatywy)?
Laboratorium, do którego zazwyczaj oddawałem filmy, coraz częściej popełnia gafy. I coraz częściej słyszę, że coś się stało z maszyną, że ktoś coś zawalił, że te zacieki, ziarno i masa kurzu na negatywach to wina osoby, która oddaje filmy do wywołania. Nie wyjawię (na razie) co to za lab, chciałbym poczekać na Wasze opinie... Pytanie zadałem, ponieważ po raz kolejny, po odebraniu tego świetnego filmu (Fuji Pro400H) z „wołania” i wrzuceniu go na szybę skanera zmełłem w ustach przekleństwo. Koszmarne ziarno, paprochy poprzyklejane na emulsji... Całe szczęście, że tym razem nie było rozpuszczonej emulsji i odcisków palców. Chciałbym znaleźć w końcu lab, do którego oddając filmy będę spokojny, że nic nie schrzania i gdy coś będzie nie tak, to będę mógł mieć pretensje jedynie do siebie.A swoją drogą — coraz bardziej lubię Contaxa 645. I ten cudowny, średnioformatowy obiektyw 80/2.0.

     Wiem, wiem — nie sukienka ale „salwar kamiz”. Ale taki tytuł pasował mi do wpisu, gdyż w niewielkim stopniu nawiązuje do pewnego filmu, który ma już rangę kultowego (straszliwie wyświechtane jest już to słowo). I tak samo jak w rzeczonym filmie, ja również mam wrażenie, że te wszystkie odwiedzone miejsca były nierealne. Tak bardzo dalekie od znanego mi, codziennego świata. Szczególnie z perspektywy tak długiego czasu, jaki minął od mojej ostatniej wizyty w Indiach.

     Ciąg dalszy archiwum... Tym razem zdjęcie zrobione dokładnie dwa lata temu na „wizytówce Warszawy” — ulicy Chmielnej. Pamiętam, że szukałem manekinów, które chociaż w niewielkim stopniu przypominałyby te, które sfotografowałem w Lozannie (zdjęcia pokazywałem we wpisach: „Z szuflady. Manekiny.” i „Z szuflady. Manekiny - cd.”). Ale w przeciwieństwie do Lozanny, gdy tylko ustawiłem się z aparatem wycelowanym w brudną szybę, pojawiła się bardzo ważna pani „menadżer” krzycząc głośno, że nie wolno fotografować tej wspaniałej instalacji. Jak gdyby ktoś chciał skopiować to wiekopomne dzieło. Odpuściłem wtedy. Nie przepychałem się. Nie było sensu. Jednak pozostał niesmak — zakazy fotografowania (niezgodne z prawem, podkreślam) pojawiają sie coraz częściej. W coraz bardziej licznych miejscach.
A z drugiej strony — i tak nie foce...