Nie przepadam za dorabianiem ideologii i filozofii do zdjęć. Osłabia mnie, gdy po raz kolejny słyszę, że w fotografii ważne są, umykające definicjom, emocje a nie treść, kadr czy poprawna ekspozycja.
     Jednak, być może, tym razem ja dorzucę trochę filozofowania bo zdjęcie to jest dla mnie kwintesencją Varanasi.
Spod pozornego chaosu wydobywa się niesamowity wręcz spokój. Wystarczy przysiąść na chwilę na ulicy, na schodach nad Gangesem i chłonąć atmosferę miasta. Setki pielgrzymów oddających cześć Świętej Matce (Ganges, a raczej Ganga jest żeńskim hinduskim bóstwem), fryzjerzy i ich klienci, dzieciaki grające w krykieta, studenci czytający książki na brzegu... Wszystko dalece wybiega poza pierwsze, niekoniecznie pozytywne wrażenia z tego miasta.
Wystarczy jednak przycupnąć gdzieś z boku. Stać się na chwilę częścią barwnego, wciąż ruchomego krajobrazu. I poczuć to miasto...
Rany... Tak bardzo nie mogę się doczekać powrotu...

„Moje Varanasi”