Ale...

o co chodzi?
  •       „Nie tworzę prac wybitnych, mam świadomość własnej niedoskonałości i popełnianych błędów, nie oczekuję więc pochwał i wysokich not.
    Wystawiam fotografie.
          Chcę podzielić się swoim spojrzeniem na Świat i cieszyć radością innych z ich oglądania. Życzę sobie stałego twórczego niezadowolenia z wykonanych zdjęć. Dlaczego? Bo tylko ono jest gwarancją robienia coraz lepszych.”
  • za Hardnut'em

Archiwum[spis treści]

ostatnie komentarzenajczęściej komentowane
  1. T — Czyta, chociaż przez chwilę się zawahałem przed DRTL... :)
  2. Bartosz — Dzięki ;) Mam nadzieję, że uda mi sie pokazać zdjęcia zapaśników. Taki suplement...
  3. karo — czyta :) i ma nadzieję, że pracujesz nad kolejną wystawą :)
  4. Piotr — Czyta, jasne że czyta. Reportaż zdjęciowy uzupełniony o dobre opisy to jest dopiero...
  5. trb — Tylko w ramach uzupełnienia - duża ilość dominant kolorystycznych spowodowana jest...
  6. karo — Kocham Twoje czarno-białe zdjęcia, ale to mnie przekornie urzekło :)
  7. trb — Powodem jest też to, że robiłem tak szerokim kątem. GO jest ogromna. Bronicę mam...
  8. trb — Wystawa raczej nie... Bylem zbyt krótko i nie mam dobrego materiału. Ale przymierzam...
  9. Piotr — Szczególnie w porównaniu z "przebierańcem", chociażby tym http://blog.sobanek.com/2009/Grudzien/SadhuIV.html...
  10. Piotr — Kurcze, kolejny temat na całkiem niezłą wystawę, co? Chociaż pewnie wielu by zainteresował...

Zobacz wszystkie...

SŁOWA KLUCZOWE

Sobota, 29 Kwietnia 2017

Tulsi Ghat Akhara.

czarno - białe, reportaż, cyfrowo, Indie, Varanasi, kushti, Canon 5D Mark II, w drodze
     Ostrzegam, że wpis może być troche koślawy — robię go na kolanie w pociągu.

Wciąż w podróży... Zgodnie z rozkładem powinienem już od prawie dwóch godzin być w Kalkucie. A tu jeszcze przede mną trzysta kilometrów. W zadziwiająco komfortowych warunkach — jednak pierwsza klasa jest nią nie tylko z nazwy. Zbierając się wczoraj na pociąg popełniłem jeden podstawowy błąd — nie zweryfikowałem spóźnienia na stronie ze statusami poszczególnych składów. Pozwoliłoby mi to uniknąć trzygodzinnego czekania na dworcu.
Jeżeli ktoś z Was będzie poruszał się po Indiach pociągami dalekobieżnymi to bardzo polecam stronę trainstatus.info. Drugim linkiem, któy może być pomocny jest ten, pod którym można sprawdzić miejscówkę, w przypadku, gdy nie podaliście indyjskiego numeru telefonu przy zakupie biletu (wtedy informacja przychodzi smsem) — trains pnr status.

Teraz o zdjęciu... Przygotowałem je na szybko w trzęsącym pociągu. Pierwotnie myślałem o kolorze, jednak schemat czerni i bieli, który przyjąłem siedem lat temu zwyciężył.
Akhara na ghacie Tulsi była moim jedynym powodem odwiedzenia Varanasi. To było pierwsze miejsce, gdzie miałem okazję poznać kushti. To było niesamowite, móc oglądać z nimi zdjęcia sprzed lat, śmiać się i wspominać moje nieudolne próby zapasów. Miło obserwować jak kultywowana jest tradycja, bo to właśnie z jej powodu uważam to miejsce za wyjątkowe — nie wychowuje mistrzów olimpijskich, ale i nie pomija tradycyjnych ćwiczeń na rzecz tych, które przyszły z zachodu. Niestety nie obyło się bez smutnych akcentów, w trakcie tych siedmiu lat kilku mistrzów zmarło. Ale widzę, że wychowali sobie godnych następców.
Tulsi Ghat Akhara, Varanasi
czarno - białe,reportaż,cyfrowo,Indie,Varanasi,kushti,Canon 5D Mark II,w drodze
Tak, to był znowu ekstremalnie szeroki kąt widzenia obiektywu...

Powiązany wpis