Ostatnia wizyta na giełdzie fotograficznej wprawiła mnie w mało wesoły nastrój. Niestety mój podstawowy film, w średnim formacie, został wycofany z produkcji, a zapasy u hurtowników są na wyczerpaniu. Będę zmuszony do przejścia z Neopana400 na inny materiał. Szkoda. Szczególnie, że niedawno testowane produkty Kodaka są całe dekady postępu technologicznego za tym filmem. Chyba będzie trzeba przeprosić się z ilfordową Deltą. Tylko, że czeka mnie, po raz kolejny, opracowywanie procesu...
Neopan 400 na długo pozostanie w mojej pamięci. A ja będę żył nadzieją, że tak jak Velvia50, zostanie reaktywowany — wszak pojawiają się informacje, że produkcja została wstrzymana nie ze względów na ogólną kondycję fotografii analogowej, lecz z powodu procesu technologicznego, który nie spełniał rygorystycznych norm ochrony środowiska.
     Jednak Neopan400 na końcówce pozostawia pewien niesmak. Ok, ja zwalam winę na film, który niczemu nie zawinił. Bo to ja „walnąłem” się podczas naświetlania/wywoływania, ja zebrałem wodę drapakiem (takie cudowne szczypczyki Jobo), ja zmasakrowałem powierzchnie filmów i ja pozwoliłem wisieć im zbyt długo w pomieszczeniu o nieodpowiedniej wilgotności powietrza (nie rozprostowały się tak, jak to się dzieje zazwyczaj a do tego zebrały masę kurzu). W każdym razie skanowanie i przygotowywanie do prezentacji, tych kilku rolek to prawdziwa droga przez mękę. Co nie zmienia faktu, że do Neopana żywię bardzo ciepłe uczucia.

     Zdjęcie zrobiłem Alappuzhi, gdy po kilku dniach pobytu zdecydowałem się w końcu zabrać aparat ze sobą. W moich założeniach miało ono być częścią pary i wpisać się w szeroko ujęte założenia serii Portretu Podróży. Jednak zdjęcia zbyt mało się różniły, by budować z nich set. Może kiedyś, gdy skończą mi się zapasy fotografii, pokażę to drugie, bardziej ciasne ujęcie.