Dwa lata temu wybraliśmy się z Izoo na wystawę Mug — Shots w Yours Gallery. Ujęte na szklanych płytach fotografie z policyjnych archiwów, z początku XIX wieku przedstawiały, dla mnie, nie tylko historie ludzkich indywidualności, ale przede wszystkim pokazały mi inną estetykę portretów.
W czasach gdy uwiecznianie wizerunku osób na fotografiach było czymś niezwykłym, niecodziennym i odświętnym, osoby portretowane chciały na nich wyglądać godnie. To czuć, gdy ogląda się tamte zdjęcia (polecam album z wystawy). Co więcej, dopiero z perspektywy stu lat rozwoju fotografii odkrywa się prawdziwy aspekt artystyczny tych zdjęć. Prostota i bezpretensjonalność portretów, brak nachalności i delikatny rys odświętności. Do tego sposób kadrowania, który szczególnie mnie oczarował. Do tego stopnia, że wielokrotnie próbowałem naśladować sposób zagospodarowania obrazu.
     I właśnie ten sposób kadrowania próbowałem wykorzystać na pokazywanym Wam dzisiaj zdjęciu. Co prawda kwadrat rządzi się własnymi zasadami i wymaga trochę innego podejścia niż prostokąt, to jednak nie wiem czemu, ale ja lubię to zdjęcie i nie wyobrażam sobie jak mógłbym zbudować kadr w inny sposób.

     Fotografię zrobiłem niedaleko krematorium elektrycznego, które miało rozwiązać problem dziesiątek, jeśli nie setek osób, które przybyły do Varanasi by umrzeć a nie dysponowały pieniędzmi niezbędnymi do opłacenia Dalitów, którzy dokonaliby rytualnego spalenia zwłok. Człowiek ten prowadził niedaleko niewielki sklepik z materiałami i każdego dnia, gdy biegłem do i z akhary kushti zaczepiał mnie zapraszając na zakupy. I każdego dnia niezrażony moją odmową z uśmiechem życzył mi udanego dnia.