Sadhu pojawili się tutaj już wielokrotnie. Próbowałem nawet opisać to kim są i jaki wiodą tryb życia. Jednak było to błądzenie po omacku.
     Niedawno wpadły mi w ręce fragmenty dwóch książek traktujące o Świętych Mężach: Bedi'ego Sadhus. The Holy Man of India oraz drugi tom The History and Culture of Indian People Sircara. Zawarto w nich o wiele więcej informacji, niż te, którymi dysponowałem do tej pory (prócz rozmów z Hindusami pomogły książki Mroziewicza).
     Kim zatem są sadhu? Słownik cywilizacji indyjskiej Frederica podaje lakoniczną definicję: „przydomek ascetów i hinduistycznych świętych (...) w swej doktrynie odrzucający autorytet braminów”. I tyle. Nic poza krótkim opisem. Z drugiej strony mamy Bediego: „Sadhu to esencja ludzkiej egzystencji, wspólnota z boskością”.
     A jak wygląda to w praktyce? Sadhu musi porzucić wszelkie więzi społeczne, opuścić rodzinę, uwolnić od wszelkiej odpowiedzialności. Umrzeć dla Świata. I tak też właśnie się staje — nad brzegami Gangesu odbywa się ceremonia inicjacji, która do złudzenia przypomina pogrzeb. Stare ubranie wrzuca się do wody, grzebiąc resztki dotychczasowego człowieka, zaś nowe farbowane jest na kolor pomarańczowy. Ciało naciera się popiołem, zaś czoło pastą sandałową. Rodzi się sadhu.
Nawet inicjacja świętych mężów ma charakter cykliczny, kołowy (ćakra) w przeciwieństwie do linearnego biegu wydarzeń kultury europejskiej.

Sadhu w Paśupatinath

     Nie ma utartych schematów życia ascetów. Niektórzy składają śluby milczenia, inni zaś modlą się śpiewając hymny religijne. Jedni wędrują samotnie, inni w małych grupach. Podobnie wygląda sprawa z nagością — jest akceptowana jak u dżinistów, lecz nie jest wymogiem. Nie ma rozgraniczenia związanego z płcią — sadhu może również zostać kobieta.
     Jednak rytm ich życia jest ściśle określony — określa się czas jaki może pozostać w jednym miejscu, rozkład dnia z uwzględnieniem odpoczynku (sen możliwy jest jedynie w nocy w świątyniach bądź miejscach kremacji), medytacji/dyskusji lub też posiłków.
     Ufff, na razie tyle. Ale pewnie niedługo znów wrócę do tego tematu...

PS

     I takim to sposobem dojechałem do setnego wpisu! I chciałem Wam podziękować za to, iż nadal jesteście ze mną i dajecie motywację do wystawiania zdjęć i pisania.