Znów w prostokącie. I znów cyfrowo. Chociaż coraz częściej słyszę, że to kompletnie nie mój styl. I, że z nowym średnio sobie radzę...
     Zdaję sobie sprawę z olbrzymiej różnicy miedzy przedstawianiem Świata w kwadracie i prostokącie. Ten ostatni, szczególnie gdy prezentowany jest w poziomie, jest, dla mnie, formatem o charakterze bardziej narracyjnym, reporterskim. Kwadrat znów wymusza zamykanie całej historii w jednej klatce. Jak to określił mój Przyjaciel, będący dla mnie autorytetem w kwestiach Fotografii, jest bardziej kontemplacyjny, w przeciwieństwie do gadającego prostokąta. Co więcej kwadrat, w moim osobistym odczuciu, jest formatem znacznie łatwiejszym do zakomponowania, bardziej go czuję.
     Drugą sprawą jest kolor. I tutaj kolejne wyzwanie. Ale powoli dochodzę do wniosku, że czarnobiel jest artystyczna, abstrakcyjna i, jakby nie było, łatwa. Aktualnie dla mnie wyzwaniem jest odpowiednie użycie i skomponowanie fotografii w kolorze — przecież całe życie jest pełne kolorów, subtelnych odcieni odzwierciedlających światło, pogodę, porę dnia. Owszem, B&W jest często jedynym sposobem na zdjęcie, lecz powoli mogę przychylić się do stwierdzenia, iż uwielbiam kolor, chociaż jeszcze nie potrafię operować nim, tak jakbym pragnął.     Ogólnie ten typ zdjęć stanowi dla mnie ewolucję. I nie będę tutaj ukrywał, że ewolucję wymuszoną jeszcze jednym warunkiem, dosyć dobrze opisanym słowami jednego z fotoedytorów: „Hate to admit it because I love B&W myself, but do you best to shoot in colour too. So few magazines these days publish in Black and White! You'll lose a lot of potential sales unless you shoot in colour too”.     Czy sobie poradzę z nowym stylem? Nie wiem... Mam nadzieję, że przez tymczasowe pokazywanie na blogu kolorowych, cyfrowych prostokątów nie stracę Czytelników i Obserwatorów...