Bartosz Sobanek

     Dziwne. Nie potrafię umieścić w miejscu i czasie tego zdjęcia. Patrząc na negatyw wiem, ze zostało zrobione w Dźajpurze lecz nie jestem w stanie powiedzieć, w jakim momencie... Tak niestety bywa, gdy wyjazd przypomina ciągłą gonitwę.
     Jednak w pamięci utkwił mi dokładnie sam proces łapania kadru. Grupka współtowarzyszy podróży gdzieś zniknęła. Patrząc przez kominek aparatu powoli omiatałem ulicę, gdy nagle trafiłem na twarz tego mężczyzny. Skrył się pod niewielkim dachem przed palącymi promieniami Słońca, które lekko, od tyłu rozświetlało kontur jego sylwetki. Zatrzymałem się na chwilę zafascynowany, jak moje odbicie w jego oczach nadało im nierealnego, gadziego wyglądu. Biała ściana zadziałała jak blenda rozświetlając jego twarz. Z lekko drwiącym wyrazem twarzy spoglądał na mnie. Czegoś mi jeszcze brakowało, coś w obrazie było nie tak, nie zezwalało wcisnąć spustu migawki. Nagle przechylił głowę i kadr był kompletny.
Rozległ się stłumiony dźwięk opadającego lustra.