To był ostatni poranek. Tarun zabrał mnie nad Jamunę, by pokazać mi wioskę, jaka powstała niedaleko starego, brytyjskiego jeszcze mostu.
     Gdy wracając zrobiliśmy sobie krótka przerwę na papierosa zobaczyłem kilkuosobową rodzinę przygotowującą czaj wprost na chodniku. Maluchy jeszcze tarły zaspane oczy, mężczyzna składał koce, na których spali... Po prostu podszedłem do nich. Wyciągnąłem z plecaka mleko i jakieś ciastka. Zaczęliśmy rozmawiać. Okazało się, że nie są bezdomnymi z własnej woli, że tam gdzie widziałem jeden wielki plac budowy stał ich dom. Pijąc słodką herbatę mężczyźni ponaglani przez obwieszoną dziećmi kobietę rozwinęli mały foliowy woreczek a wokoło rozszedł się charakterystyczny zapach.
Tarun poklepał mnie po ramieniu — czas wracać. Zrobiłem kilka zdjęć i wsiedliśmy na motor...

     W Delhi jest rzesza ludzi uzależniona od narkotyków, otępiają, dają złudne poczucie lepszego życia. Tak jak w tej rodzinie. Pali się od samego rana, większość zarobionych pieniędzy (spotkany mężczyzna był rykszarzem) idzie na narkotyki. Nie ważne, że śpi się na ulicy, nie ważne, że czasami wynajmuje się dzieci gangom żebraków. Ważne jest żeby się naćpać. I całą rodziną poczuć na chwilę, że świat jest piękniejszy...