Dzisiaj tylko zdjęcie. Zrobione w Varanasi, niedaleko ghatu Tulsi, na który wędrowałem każdego ranka, podczas mojego pobytu w tym mieście, za każdym razem mając w głowie dwa słowa „mam temat!”
     Mężczyzna ten siedział na murku głęboko wchodzącym w nurt Gangesu, a wokół niego kręciło się małe stadko fotografów. Każdy wyposażony w dwa lub trzy aparaty z wiszące na szyi. Obciążone potężnymi teleobiektywami. Każdy z nich próbował ustawić się tak, by możliwym było zrobienie czegoś więcej niż tylko pleców modlącego się człowieka. Co, przy takim tłumie jaki robili i przy ich strachu przed wodą, wyglądało zabawnie.
Gdy usiadłem nieopodal zaczął się właściwy wschód Słońca, które rozświetliło mgłę kładącą się na rzece i wydobyło kolory na ubraniu mężczyzny.
Westchnąłem głęboko, bo nagły impuls sprawił, że już wiedziałem co muszę zrobić. Zarzuciłem aparat na plecy, ściągnąłem buty i powoli zacząłem schodzić w kierunku Gangesu. Chwila zawahania nad brunatną wodą i pierwszy raz zanurzyłem się w Świętej Rzece.
Stanąłem nieopodal mężczyzny tylko ukradkiem zerkając w jego stronę. I wtedy się stało: to on łamaną angielszczyzna powiedział, że skoro nie boję się ich rzeki, skoro potrafię o poranku obmyć się w wodach Wielkiej Matki, to on będzie zaszczycony jeśli zrobię mu zdjęcie.
Nie miałem się nawet nad czym zastanawiać. Szybka ocena parametrów ekspozycji i aparat z pleców powędrował nad głowę. Pierwszy raz kadrowałem w ten sposób — trzymając leciwą Bronicę wysoko i próbując się domyślić, czy trafiam z ostrością w punkt, czy też gdzieś mi ona ucieka...
A oto i efekt:

Varanasi. Ganges o poranku.

     Cały czas słyszałem dźwięk seryjnie wyzwalanych migawek i zastanawiam się na jakim śmieciowym portalu pojawi się moja fotka.