Ciąg dalszy fotografii, które ubrałem w roboczy tytuł „Pieskie życie”(pojawiły się tu, tu, tu i tu).
     Wieczór. Wokół trwa turystyczny szoł, w jaki zamieniła się wieczorna modlitwa. Tuż nad samą rzeką śpi wychudzony psiak. Czujnie, strzygąc uszami, co chwilę podnosząc łeb...Taka mała dygresja: w trakcie mojej pierwszej wizyty w Indiach, widok wynędzniałych psów mocno mną wstrząsnął. Teraz szykujemy się do wyjazdu do Wietnamu, gdzie psie mięso zalicza się do rarytasów... Teraz będzie gorzej.
Aby uzmysłowić Wam czego się obawiam, pozwolę sobie na cytat z książkowej relacji z rowerowej podróży po Chinach, Wietnamie i Kambodży autorstwa Roberta Maciąga:

Na targowisku, gdzieś po drodze, psy. Pieczone, świeżo zarżnięte lub jeszcze w klatkach. Drucianych, wypchanych do granic psiej i drucianej możliwości. Widok bezgranicznie żałosny.

     Najdziwniejsze jest to, że jedyna różnica pomiędzy sytuacją w Europie a Wietnamem jest rodzaj zwierzęcia. A jak różny odbiór. Nie przeszkadza nam hodowanie przemysłowe świń, krów czy kurczaków a wzdrygamy się na samą myśl o skrzywdzeniu psa. Targi zwierząt przeznaczonych do uboju nie wywołują w nas odrazy, nie oburza nas świadomość tego w jaki sposób zabijane jest zwierzę, z którego będą „takie pyszne, domowe wędliny”.     Wiec, błagam, nie piszcie mi o barbarzyństwie. Nie oceniajmy innych kultur zamykając oczy na czarne strony tej, w której żyjemy.