Już pierwszego poranka w Puri usłyszałem ostrzeżenia przed samotnym zagłębianiem się w labirynt domów wioski rybackiej. Mieszkańcy tej niewielkiej, jak na standardy indyjskie, mieściny powtarzali, że jeśli już się na to zdecyduję, to muszę mieć oczy naokoło głowy i w każdym momencie być gotowy do ucieczki. Wielokrotnie słyszałem o parze Francuzów, którzy tydzień przed moim przyjazdem weszli na teren wioski i ślad po nich zaginął. Przestrzegano mnie, cicho szepcąc ukradkiem „maoiści”. Tereny te stały się bardzo atrakcyjne dla naksalitów: tegoroczna susza, brak prawdziwego monsunu w roku poprzednim, bieda i brak widoków na poprawę swego losu sprawiają, że każda głupota o konieczności walki zbrojnej w imię tak zwanej równości klasowej pada na podatny grunt.
     Jednak nie wytrzymałem długo obserwując z daleka życie rodzin rybaków. Musiałem znaleźć się wewnątrz. Któregoś poranka przewiesiłem aparat przez ramię wziąłem drąg bambusowy, z którym od czasu incydentu z dzikimi psami się nie rozstawałem i wszedłem między chaty...
I zaczynam właśnie pokazywać zdjęcia, które udało mi się tam zrobić.