W poprzednim wpisie byłem niesprawiedliwy. Pokhara, prócz wszystkich tych czysto turystycznych atrakcji, ma jednak coś do zaoferowania: wspaniałą okolicę. Mieszkańcy niewielkich wiosek rozsianych wokół niej, co prawda żyją z odwiedzających ten rejon, jednak wśród nich można także spotkać osoby, których życie jest prawdziwe, nie nastawione na komercję i za możliwość ich podglądanie nie żądają pieniędzy. A to niestety jest częsta przypadłość — choćby wymienić tutaj można miasteczko uchodźców tybetańskich, do którego wrócę niebawem, przyklejone do tego sielankowego kurortu.

     Wdrapując się do Pagody Światowego pokoju, największej buddyjskiej stupy w Nepalu, na którymś z rzędu postojów spotkaliśmy kobietę, która również urządziła sobie przerwę we wspinaczce na szczyt wzgórza. Byłem zafascynowany wyglądem starej Nepalki, jej strojem, kolorem skóry, tym w jaki sposób światło, filtrowane przez wiszące nisko chmury zwiastujące ulewę, malują na jej twarzy światłocień. Każda zmarszczka, każda bruzda wydawała się ożywać nawet przy niewielkim poruszeniu.
     Musiałem podejść, poprosić o możliwość wykonania zdjęcia. I wtedy dotarło do mnie, po co noszę na plecach dobre dziesięć kilogramów fotografii. Po prostu pewnych zdjęć nie potrafię zrobić cyfrą, pewne tematy są zbyt magiczne na bezduszną matrycę.
     I mam nadzieję, że udało mi się chociaż w niewielkim stopniu jej mądrą urodę. I że poczujecie tę magię, która towarzyszyła mi, gdy naciskałem spust migawki.

W okolicach Pokhary

W okolicach Pokhary