Na zdjęcia Łukasza trafiłem dawno temu na plfoto. Pamiętam, że uderzyło mnie w nich fenomenalne wyczucie kadru, sposób w jaki zamykał rzeczywistość w prostokącie. To, w jaki sposób postrzegał otaczający go Świat i jak potrafił go pokazać. Do tego opanowanie techniki, panowanie nad kontrastem... Zauroczyły mnie jego fotografie.
     Potem była rewelacyjna seria portretów byłych więźniów KL Auschwitz. „Rybna seria” sprawiła, że długo nie mogłem pozbierać szczęki z podłogi. I oczywiście fotografie powstałe w Kosowie w czasie jednostronnej proklamacji niepodległości.
     Jest na co popatrzeć, w co wpatrywać — każde zdjęcie ma w sobie „COŚ”. Coś interesującego, zabawnego lub zaskakującego, co nie każdy potrafi dostrzec w codziennym pędzie.
Szkoda, że fotoedytorzy największych polskich dzienników nie potrafią zobaczyć rzeczywistości od tej strony i brną coraz bardziej w kierunku tabloidów.
Chciałbym kiedyś, mam nadzieję, że już niedługo, zobaczyć fotografie Łukasza w formie albumu. Dobrze wydanego albumu.
I tak sobie cicho wzdycham marząc, że kiedyś sam będę potrafił w ten sposób spoglądać na Świat.