W miniony weekend, gnany potrzebą pooglądania niezłych fotografii i poczytania czegoś z nią związanego, zahaczyłem o skarbnicę wszelkiej maści wydawnictw — Empik. Zatrzymałem się przy półce z tabliczką „Fotografia”, brałem do ręki kolejny kolorowy magazyn, kartkowałem i odkładałem z powrotem. Skończyło się tym, że wyszedłem z albumem „Paris Mon Amour” (do pooglądania) i „Zdobyć zdjęcie” Morrisa (do poczytania).
     Niby wszystko w porządku, niby mam po co tam wszedłem, ale... Pozostało uczucie, że sytuacja na rynku magazynów fotograficznych jest tragiczna.
Z jednej strony mamy gazetki prezentujące wszelkie możliwe testy kolejnych cyfrówek i tysiąc sposobów jak nie powinno obrabiać się zdjęć (cyfrowe ramki w różnej maści foto kurierach). Na drugim biegunie, jest całkiem nieźle reprezentowana tak zwana sztuka wysoka („Kwartalnik Fotografia”, „Biuletyn Fotograficzny”).
Po środku nie ma NIC! Zupełnie nic po polsku. Przez chwilę miałem nadzieję, że pan Tomasz Gudzowaty jednak zdecyduje się wydawać „Pozytyw”, nadając mu formę ambitną i profesjonalną zarazem. Niestety dla mnie to świetne kiedyś pismo umarło śmiercią naturalną.
     Sytuację ratują magazyny obcojęzyczne — chociażby czeski Photo Art. Magazyn ten może nie jest najwyższych lotów, patrząc na poziom edytorski bądź selekcjonowane fotografie (chociaż i tak bije on polskie periodyki o głowę), to jednak trafiają się tam prawdziwe perełki. Lecz niestety, dla mnie, jest to jedyny przedstawiciel tej grupy, który bez problemów można zdobyć w Polsce (no, może poza B&W, ale jest to raczej pismo dla kolekcjonerów fotografii — i rzeczywiście daje naprawdę solidny przegląd przez wartościowe prace).
Jakiś czas temu z półek księgarń (i znów ten Empik) zniknęło wyśmienite pismo: Black&White Photography. Pozostało samodzielne sprowadzanie go z UK — naprawdę warto — ze względu na zdjęcia tam prezentowane, jak i pisane bez artystowskiego zadęcia i przede wszystkim ciekawe artykuły. Coś co mogę z czystym sercem polecić.
     Do w. wym. pisma ostatnio dołączył, wydawany w Dubaju Soura Magazine (w numerze 22 opublikowane są FENOMENALNE zdjęcia Kasi Kryńskiej szerzej znanej jako Kalua). Doskonała praca edytorów, świetny papier, kapitalne zdjęcia. Aż, żal bierze, że nad Wisłą nie można wydać czegoś tak wartościowego.
     Czy w Naszym Kraju naprawdę nie można znaleźć dobrych fotografów, którzy mieli by do powiedzenia coś więcej niż wyświechtane złote myśli bądź kolejne reklamy sprzętu (bo tytuł oficjalnego ambasadora sprzętu na literę S zobowiązuje)? Dlaczego w dzisiejszych czasach Fotografia ulega tak wielkiej dewaluacji, iż nawet magazyny, które do niedawna szczyciły się Prawdziwą Fotografią publikowaną na ich łamach, tak drastycznie obniżają loty (Wielki Format Gazety wyborczej)? Gdzie jest dzisiejszy „Time” bądź „Life” — wydawnictwo, przy którym cała rzesza makulatury po prostu zniknie.
     Marzy mi się sytuacja, kiedy nie będę mógł się doczekać początku miesiąca i chwili gdy będę trzymał w rękach kolejny numer wyczekiwanego z niecierpliwością polskiego miesięcznika o fotografii.
Pozostają ziny publikowane w sieci... Ale o tym może kiedy indziej... A teraz z niecierpliwością czekam na kilka, starszych niż ja, roczników Foto - całe szczęście, że jest allegro.